In 1973 stonden er iets meer dan drieduizend mensen in Den Bosch ingeschreven als woningzoekend, half 1978 waren dat er al zesduizend. Er waren wachtlijsten van vele jaren en velen deden niet eens meer de moeite om zich officieel in te schrijven als woningzoekenden zodat de werkelijke woningnood nog vele duizenden hoger moet zijn geweest. De vele opleidingen in de stad zogen studenten en scholieren de stad binnen maar er was absoluut geen betaalbare huisvesting beschikbaar. Huisjesmelkers bezaten hele straten tegelijk en speculeerden er onbelemmerd op los. Uit protest hiertegen hadden er al een aantal kraakacties in Den Bosch plaatsgevonden.
georganiseerd in de ''vereniging Papenhulst blijft!''. De vereniging huurt het pand van de woningbouwstichting Brabant Wonen uit Oss, maar heeft het in eigen beheer. Dat betekent dat de huurders verantwoordelijk zijn voor alle planning en uitvoering van al 't onderhoud. We runnen dit pand geheel in zelfbeheer zoals dat zo fraai heet. We zijn weliswaar huurders maar we gedragen ons als eigenaren.




De bewoners zijn verdeeld over ongeveer 11 groepen of gangen. De meeste gangen hebben een gezamenlijke huiskamer, en er wonen ook een aantal mensen met een eigen keuken. Iedere gang heeft een gezamenlijke badkamer en wc. De verschillende woongroepen staan niet los van elkaar;

 alle bewoners vormen samen "De Paap", en zijn samen verantwoordelijk voor onderhoud, beheer en het goed verlopen van het gezamenlijk wonen en werken. Daartoe wordt er iedere zondagavond een huisvergadering gehouden, waar de lopende zaken, het onderhoud en de ideologische en principiële onderwerpen besproken worden. In het pand zijn ook werkplaatsen gevestigd:

    * Ontmoetingsruimte/ eetcafe "de Bunker",
    * Informatie- en documentatiecentrum "De Stelling".